Even Rus

Mijn Russisch is karig en onzeker. Tot aan het Baikalmeer kreeg ik de dingen die ik wilde, maar ik herinner me vooral broddelwerk, handen en voeten. Aan het tafeltje naast me hoor ik ineens die prachtige taal. Op het tafeltje ligt een menu. Die zin kan ik maken, bedenk ik. Ik richt me tot de vrouw die het dichtst bij me zit. Alstublieft, zegt ze, en ze geeft me het menu dat ik niet nodig heb. Gretig verdiep ik me erin. Ik voel hoe ze me nog even opneemt. Mijn hart bonst. Laat haar niet nog iets zeggen of vragen nu.